İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

CENAZEME HOŞGELDİNİZ!

Geçen gün 2 ayrı hasta eczaneye başsağlığına geldi(şaka değil). Covid-19  sebebiyle çalışanlardan biri öldü demiş birileri. Muhtemelen öldü dedikleri bendim. Azıcık makyajsız dolaşınca hemen ölü etiketi yapıştırıyorsunuz çok ayıp.

Gerçekten yaşarken taziye kabul ettim. İyi tarafından bakalım: gerçekten ölsem haber çabuk yayılacak, belki çelenk gönderen bile olabilir, kim bilir… Hiçbir zaman cenazelere ya da düğünlere meraklı olmadım. Mecburi olmadıkça katılmıyorum. Benim gibi biri cenazeme gelmezse bozulmam; zaten o an başka işlerle uğraşıyor olurum (cehennem azabı vs.) Aşağıdan bakıp “puhh pis köpek sen öl ben seni görücem” diyecek halim yok. Ya da ne bileyim belki kızarım o anlık ama uzun süre sinirli kalabilen biri değilim. Affettim seni gel öpim, bi daha ki sefere gelirsin ne diyim…

İyi fikirmiş bu, hadi kendi cenazemi organize edeyim bakalım neler olacak:

Muhtemelen ölüm sebebime bağlı bir şok olacak. Üzüntüden önce ‘ vah yazık nasıl ölmüş oha’ diyecekler. Yıldız haritamda şok bir ölüm diyor zaten. Yaşça büyük olanlar ve genç olsa da evlenme meraklısı olanlar da ‘yazık evlenemeden öldü’ diye hayıflanacaklar. Evli statüsüne geçtikten sonra ölseydim belki daha değişik bir senaryo üretebilirdim. Birkaç ağlamadan sonra hoop yıkanmaya falan derken gömmeye geldik. Beni. Çok kalabalık olacağını düşünüyorum ama gelenler annemin babamın akrabaları ve komşular olur. Çok arkadaşım yok hatta hiç arkadaşım yok. Akrabalara o kadar saydık sövdük ama cenazede bir onlar boy gösterdiler be. Bu saatten sonra akrabalara sövenlerin karşısındayım. Eve geldikten sonra kıymalı pide, tulumba tatlısı ve ayran dağıtılır. Pidesini ayrandan önce bitirene tekrar pide verelim ve ayranla pidesini denkleştire denkleştire yemesini öğütleyelim. Bizim cenazelerde helva kavrulmaz. Bu yüzden geleneği bozmayalım. Bugüne kadar hiç benim ruhuma gitsin diye yemekli şölen yapılmamıştı, bu yüzden mutluyum:) İnsanlar benim için toplanmış, demek ki önemsiyorlar; bir beni bir de kıymalı pideyi…

Akşam herkes eve dağılır, cenazede konuşanların gülüşenlerin dedikodusu yapılır; gülenlerin aslında sakinleştirici etkisiyle böyle davrandıkları hatırlanır. Düşünsene biri beni, benim için sakinleştirici alabilecek kadar seviyor ffffffuu. Aklım almadı şuan. Annem babam hariç, onları karıştırmayın.

Şaka maka derken ne kadar arkadaşsız olduğumu hatırladım yine. Bir iki ortama gireyim de cenazemde ağlamalık arkadaşlar edineyim.

1 hafta geçtikten sonra da kimse hatırlamaz artık. Uzatmaya da gerek yok öldük işte. Herkesin hayatında 1 kişilik kontenjan açıldı, doldurun onu ballarım.

Küçükken annemden dayak yediğimde köşeme çekilir inşallah kötürüm olurum da annem çok üzülür derdim. Kendi ölmüş halimi düşünüp daha çok ağlardım. Kafamın içinde ciddiyetle söylüyorum şu şarkı dönerdi “sen küçüksün ölemezsin kefen bile giyemezsin..” Bir olayı ne kadar dramatize edebilirsen o kadar işte. Sonra daha çok ağla falan. Cenaze planlamaya o yaşta başlamışım. Valla hepsi çiçek çelenk için, birileri beni sevsin diye, ben ölünce üzülsün diye başka amacınız yok. Sevgi açlığı…

İnşallah kötürüm olurum da ailem benim için çok ağlar ve beni üzdüklerine pişman olurlar diye düşünmeyen bir gerizekalı çocuk yoktur sanıyorum. Bakın kötürüm diyorum yürüme engelli demiyorum. Kötürüm deyince olay biz salaklar için daha acınaklı oluyordu. Kelimede değişik bir titreşim vardı. Ben böyle değildim diyorsanız gelin tanışalım arkadaş olalım, çünkü bunu siz hakettiniz…

İlk yorum yapan siz olun

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir